Sinterklaas

Van mijn oude blog een verhaaltje weggehaald om opnieuw te vertellen..


Sinterklaas:
Als de bladeren van de bomen zijn dan komt Sinterklaas, zei mijn moeder vroeger altijd. Ik hielp de boom naast het schuurtje af en toe een handje door er eens flink aan te schudden. Sinterklaas was vroeger een man om bang van te zijn, als je stout was geweest en dat was je vroeger veel sneller dan tegenwoordig het geval is, dan kreeg je geen cadeautjes en in het ergste geval ging je in de zak mee naar Spanje. Ik heb wat in de zenuwen gezeten in die tijd van het jaar en ik denk dat ik toen ook een voorbeeldig en braaf meisje geweest ben, in tegenstelling tot de rest van het jaar.

 Behalve dan in de vastentijd want dan moest je elke dag naar de kerk en als je lief geweest was en elke dag gebeden had dan mocht je een plaatje kleuren op de veertig-dagen-kaart ten teken dat je je gedragen had. Je verdiende daarmee een stel aflaten en een klein stukje van je plekje in de hemel.

Zwarte Piet heeft me nooit meegenomen in de jute zak en ik heb ook altijd wel een cadeautje gekregen. Sinterklaas kwam nooit in persoon bij ons thuis. Ik zag hem wel door de straat lopen en aanbellen bij andere mensen. Dan zat ik altijd met kloppend hart op de trap te wachten, maar hij kwam niet. Op 5 december mochten we 's morgens voordat we naar school gingen een soepbord op de tafel in de huiskamer zetten met een tekening en een wortel voor het paard (meestal hadden we die dag wortelenstamppot). Die morgen op school duurde altijd veel langer dan alle andere morgens en na schooltijd renden we zo snel als we konden naar huis.

Vader hield ons tegen in de gang, plaagde ons door te zeggen dat de sint niet was geweest. Als we dan eindelijk de kamer binnen mochten was het daar donker omdat de gordijnen dicht waren, maar je rook de pepernoten en de chocolade al bij het binnengaan. In mijn herinnering was het was altijd heel veel, de tafel stond boordevol en we mochten snoepen zoveel als we wilden wat uiteindelijk altijd weer drie kinderen met maagpijn tot resultaat had, maar het was en bleef een feest.

Het was eigenlijk best raar dat de sint bij ons 's middags kwam en niet 's nachts zoals het eigenlijk hoorde, het heeft lang geduurd voordat ik begrepen heb dat dat te maken had met het feit dat mijn vader altijd middagdienst had op de steenkoolmijn en dat hij er op die manier wel bij kon zijn zonder dat hij extra vroeg hoefde op te staan. In het dressoir hadden we alledrie een eigen deurtje met het er achterliggende kastje voor onszelf. Daarin bewaarden we voor zolang als het duurde onze pepernoten, chocolade letter en de gevulde muizen in een schoendoos. Het brave meisje was dan allang weer verdwenen en ik knabbelde stiekum mee aan de letter van broer en zus en ruilde alles wat ik niet lekker vond om voor alles wat ik heel graag had.

De zwarte pieten hebben het nooit kunnen zien want die waren tegen die tijd allang weer het land uit en het jaar erna was ik weer braaf vanaf eind november tot begin december.

recycle

en nu maar plastic tasjes sparen!! hier zie je hoe je plastic tasjes opnieuw kunt gebruiken.

blogspot

het blijkt dat ik bij blogspot een account moet gaan aankopen om mijn foto's weer geplaatst te gaan krijgen... hier moet ik toch even over nadenken

hemel op aarde

Afgelopen zondag mocht ik figureren bij opnames voor de film Hemel op Aarde, een co-productie tussen filmhuis Pupkin uit Amsterdam en filmhuis Caviar, Red Herring en de AVRO.

De opnames van zondag speelden in een natuurgebied waar een grote groep figuranten en enorm veel mensen van de crew bij elkaar kwamen. Er stonden grote tenten waarin men zich kon verkleden, waar je kon wachten op je scene, waar de hele dag door catering was. Ook wagens voor de attributen, een tent voor visagie en kapsters, een keukenwagen. Grote toestellen van de mensen van de speciale effecten, prachtige old-timers die meedraaiden in de scenes.

Ik was samen met een aantal andere dames een non. We kenden elkaar allemaal niet, maar het klikte dusdanig goed dat we heel veel lol beleefd hebben tijdens de uurtjes wachten. En wachten doe je....tijdens de telkens weer opnieuw op te nemen scenes waarbij je op je plekje bleef staan of zitten. Of wachten op de achtergrond totdat je weer opgeroepen werd. Je was voortdurend omringd door mensen die opletten dat je er goed bleef uitzien, of dat je je opdrachten goed uitvoerde.
Het was een dag van s'ochtend om half negen thuis vertrekken en s'nachts om drie uur weer terug komen. Maar het was helemaal de moeite waard om alles mee te mogen maken. Met heel veel bewondering voor mensen die in deze industrie hun werk met zoveel passie doen ben ik naar bed gegaan.

de Synopsis is als volgt:
1979. Een dorp in Limburg.
De 13-jarige, brave Bart Geraedts wil zo veel mogelijk goede daden doen. Zijn credo is: wie goed doet, goed ontmoet. Dan wordt hij plotseling tot over zijn oren verliefd op de wereldwijze en uiterst verleidelijke 16-jarige Moniek Verheije. Hij krijgt heimelijk een relatie met het drie jaar oudere meisje. Vanaf dat moment gebeuren er allemaal vreselijke dingen in zijn leven en in dat van zijn ouders. Bart vermoedt dat dit komt doordat hij meer met Moniek bezig is dan met zijn goede daden. Hij zal moeten kiezen tussen de liefde voor Moniek en het daarmee verder tarten van het lot, óf zich afsluiten voor zijn liefdesgevoelens en terug keren op het rechte pad. Hij kiest voor het laatste, maar tot zijn schrik lijkt het lot zich daar niets van aan te trekken. Moniek wordt ernstig ziek. Barts wereldbeeld wankelt. Hij is bereid alles op te offeren om het lot gunstig te stemmen en de liefde van zijn leven te redden…
HEMEL OP AARDE is een ontroerende, maar ook grappige film van Bijbelse proporties over de tijd van Grease, over de eerste grote liefde en over het lot.

sint Maarten

Rond de elfde van de elfde gebeurd er vanalles in de dorpen hier in de omgeving. Optochten met fakkels en lampions vanwege Sint Maarten en de opening van het vastelaoves seizoen.



Nederland komt de viering voor in delen van dat land, soms nog maar recent onder invloed van inwijkelingen, soms omdat de stad een eigen band met de figuur Sint-Maarten heeft.
In Utrecht, waar Sint-Maarten de schutspatroon van is, is een Sint-Maartensberaad opgericht om Utrecht als Sint Maartenstad te promoten. Het Sint-Maartensberaad laat echter de minder positieve elementen van Sint-Maarten, zoals zijn gewelddadige optredens jegens andere culturen en geloven, buiten beschouwing.
Niet in iedere streek lijkt de traditie even sterk te leven.

Dat het feest niet verdwijnt, maar zich integendeel verder verspreidt, wordt geïllustreerd door de ontwikkeling in Amsterdam. Het feest werd hier al honderden jaren niet meer gevierd, tot het in de laatste tientallen jaren van de twintigste eeuw in de buitenwijken opdook onder invloed van omliggende gemeenten in de meer agrarische gebieden. Aan het begin van de eenenetwintigste eeuw verschenen aan de welgestelde Amsterdamse grachten de eerste lampionnen. Aan de overkant van 't IJ in het Amsterdam-Noordvan vlak na de tweede wereldoorlog, werd "Sinteremaarten" gevierd met een tot lampion uitgesneden biet , overeenkomstig de Duitse Rübengeister, Raapgeesten, of de oorspronkelijke Ierse Jack-ó latern onderdeel van de oeroude tradities van dankfeesten voor Licht, Warmte, Gewas en Oogst. Inmiddels is het Sint-Maartenlopen ook in Amsterdam een levende traditie.
De (cor)relatie van het feest met religie is niet sterk. In Nederland wordt het Sint-Maartenfeest gevierd door kinderen van alle gezindten. In veel liedjes wordt nauwelijks aandacht aan de religieuze achtergrond besteed. De liedjes hebben vaak een humoristisch karakter en het repertoire wordt ieder jaar aangevuld met parodiërende of satirische teksten.
Met de opening van het vastelaovesseizoen zie je in steeds meer dorpen pleinfeesten opduiken en verkleed men zich al uitbunding.
In Sittard wordt de klok gestart die zal aftellen tot de zaterdag vóór vastlaovend als
 ut kenon op ut balkon wordt afgeschoten vol confetti en uiteraard weer een knallend feest.http://www.vastelaovendzitterd.nl/

foto's

tot mijn grote schrik zie ik ineens dat alle foto's uit mijn eigen bestand op zwart staan...

en ik heb even geen tijd om dat uit te zoeken!!

Eye

We waren eindelijk in het nieuwste ontmoetingspunt aan het IJ in A'dam. Eye, het filmmuseum.
Meteen aan de achterkant van het centraal Station zie je het markante gebouw staan en met een van de gratis pontjes ben je zo aan de overkant. Wel even opletten welk pontje je neemt, want niet alle ( water) wegen gaan de goede kant op.
Het Eye is een van de nieuwe ontmoetingsplekken in Amsterdam Noord. Buiten de riante filmzalen om kun je plaats nemen in het prachtige restaurant en kun je rond dwalen door de tijdelijke tentoonstellingen.

Wij zagen er de beelden van boven genoemde cineasten en waren onder de indruk van de manier waarop een en ander tentoongesteld werd.

Het was een verrassing om te zien dat aan de ander kant van het Centraal station eindelijk weer een beetje "lucht"te zien was. De schuttingen die jarenlang het beeld op het mooie gebouw weg namen waren verdwenen. De nieuwe toegangen tot de metro schoten meteen in het oog met hun felrode kleur.