Hesborn

Hesborn in het Sauerland in Duitsland is een van de vele gehuchtjes met 10 huizen en 2 hotels. Prachtige wandel en ski gebieden zijn er de oorzaak van dat er toeristen rondlopen zoals mijn DH en ik.
Op zo'n wunderschönen tag slenterden we een beetje rond door het stille dorpje. Bij de bakker zag je geen kip en bij het winkeltje "zur post", waar je behalve post brengen ook wat boodschappen kon doen, zag je wel een beetje bedrijvigheid.
Kinderen met rugzakjes en veel rose kleuren in hun kleding liepen over straat. Ik denk dat ze met een busje naar school gaan want een schoolgebouw heb ik nergens gezien.
De oude man met de klak op z'n hoofd en een peuk in een mondhoek monsterde ons met het niet dicht geknepen oog. Hij volgde onze passen en schudde op een gegeven moment zijn hoofd.
Nieuwsgierig geworden liep ik op hem af omdat ik wilde weten waarom hij met zijn hoofd schudde.
Helaas heb ik het antwoord op mijn vraag niet kunnen verstaan. De peuk bleef standvastig hangen in die mondhoek en meneer sprak een voor mij onverstaanbaar dialekt. Echter de toon en de felheid van zijn "preek" deden mij vermoeden dat hij ons maar een stelletje lapschwanzen vond die niet hoefden te werken en maar wat liepen te slenteren....
De rest van de dag hebben we doorgebracht met zwoegen en zweten, helaas voor de oude man niet met werken, maar met het bedwingen van een aantal grote heuvels en we voelden ons verheven boven de status van lapschwanz.

Antwerpen

Al weer twee weken geleden waren we in Antwerpen. We genoten van overnachtingen bij twee bijzonder hartelijke mensen die een ontbijt voor je maken waar je van blijft smullen.

Een van de doelen van dit uitstapje was het Museum Aan de Stroom.

We hebben geen van de aldaar gevestigde musea bezocht maar wel genoten van schitterende uitzichten en van het bijzondere gebouw.

Antwerpen is en blijft een boeiende stad, tot onze vreugde zagen we dat veel gebouwen een opknapbeurt gehad hadden.
Drie dagen zijn zelfs te kort om alles te zien wat je zou willen zien, vooral als je de pech hebt dat het pijpenstelen regent op de laatste dag.

 zomaar een straatje

 In het prachtige station

 op de binnenplaats van dit oude huis vind je hele aparte zaken met hele aparte prijzen..

en op slecht weer rekent men hier vaker.

le prénom

De derde Franse film op rij in het Art-house project van Foroxity was voor mij de beste van de drie.

Een hilarische film over de relatie tussen familieleden en een vriend tijdens een "gezellig" etentje bij een van hen thuis. Net op het moment dat je vreest dat de film, die zich voornamelijk in de huiskamer afspeelt, langdradig kan worden gebeurt er weer iets onverwachts. Heerlijke humor en venijnige tongen door goed gecaste en goed acterende acteurs.

Een grap groeit uit tot een destrastrueze situatie waarin men elkaar "waarheden" toewerpt waardoor de ene blunder zich op de andere stapelt.
Patrick Bruelle speelt de flamboyante broer.

 Valèrie Benguigui spleet zijn "lieftallige"zus.


zie hier de trailer van de film:
http://youtu.be/zDifBcgpoYE

social deals

Wellicht kennen jullie het fenomeen van de social deal al wel. Je maakt een account aan en dan klik je op de stad ( steden) waar je voorkeur naar uit gaat. De social deals varieren van ergens lekker eten, sauna, nagelstudio en zo meer. Heel leuk systeem waar je voordelig een en ander mee uit kunt proberen.
Zo gingen we enige tijd geleden naar een kookworkshop van kookstudio Maastricht.

In de Wijkergrachtstraat in een mooie keuken leerden we die avond hoe we pasta moesten maken.

 

Hoe we een lekkere visschotel maakten op Italiaans wijze.

                                    hoe we een bruschetta moesten maken

en hoe we het geheel beëindigden met het Italiaanse toetje Panna Cotta met vers fruit.( niet geschikt voor vegetariërs)

 Voor mij was er een aangepast vegetarisch menu.

tous les soleis

 De film" Tous les soleis" van regisseur Philippe Claudel is wederom een meesterwerkje. De Italiaanse acteur Stephano Accorsi betovert je met zijn spel maar ook met zijn stem . 
Het verhaal over de weduwnaar die samenwoont met zijn dochter en zijn "vreemde"broer is niet alleen geregiseerd door Claudel, maar komt ook uit zijn pen tevoorschijn.
Een heerlijke tragicomedie om een zwoele zomeravond mee door te brengen.

das boot

Gezeten aan de kant van het kanaal zag ik een mooie boot aan komen varen. Een witte boot met veel blauw en een Duitse vlag. Op het achterdek zat een vrouw te lezen en het geheel maakte een jaloersmakende relaxte indruk.
Op het moment dat de boot bijna bij me was hoorde ik vanuit de stuurhut een luide mannenstem: "wo ist den mein caffee?" De vrouw legde het tijdschrift even op haar schoot en luisterde met een geirriteerde blik naar de stem. Ze zuchtte en nam het tijdschrift weer in haar handen. Even later weer die mannenstem die das Weib vervloekte. Hij vroeg zich af waarom ze überhaupt mee gekomen was en waarom hij altijd alles alleen moest doen.
De vrouw ontmoette op dat moment mijn blik. Ik kon op die afstand niet zien of ze bloosde, maar ik kon het me wel voorstellen.
Ze haalde haar schouders op in onverschilligheid en verdiepte zich weer in haar leesblad.
Ik verwachtte de mannenstem weer, maar het bleef stil.
Waarschijnlijk hadden deze twee mensen een soort van ritueel, een soort van gewoonte om op deze manier te communiceren.

Het relaxte van de aanblik van die boot was ineens een stuk minder jaloersmakend...

come un chef

 Weer een leuke art-housefilm in Foroxity in Sittard-Geleen

Een chefkok met de hete adem van de aandeelhouders in zijn nek vindt in een getalenteerde hobbykok de ideale rechterhand om zijn driesterrenrestaurant nieuw leven in te blazen.

Een fijne combinatie van ingrediënten voor een sprankelende komedie: een aanstekelijk verhaal, een kijkje achter de schermen van de haute gastronomie en de charismatische Jean Reno in een van de hoofdrollen.
Regisseur Daniel Cohen, voormalig acteur, houdt erg van de dynamiek van een komisch duo. Omdat sinds L’AILE OU LA CUISSE (1976) met Louis de Funès geen enkele Franse komedie zich in een sterrenrestaurant heeft afgespeeld, was de keuze voor de setting snel gemaakt.
Als regisseur komt de carrière van Cohen traag van de grond. Zijn eerste film (LES DEUX MONDES) flopte. COMME UN CHEF werd beter ontvangen, al vond de Franse pers de film nogal vlak. Let wel: COMME UN CHEF kwam in Frankrijk tegelijk uit met INTOUCHABLES, waartegen elke andere komedie bleekjes afsteekt. (ms)