spannende film echter met veel donkere scenes en soms een erg drukke cameravoering.
Steven Soderbergh is een regisseur die zich niet graag beperkt tot één genre. Bij elke film die hij maakt probeert hij een originele invalshoek te vinden. Een jaar of tien geleden beleefde hij zijn hoogtijdagen met films als Erin Brockovich, Traffic en Ocean’s Eleven, maar inmiddels zijn de successen dunner gezaaid. Ditmaal probeert hij het met een onvervalste spionagethriller. Haywire is een film die vanaf de eerste scène volgepakt zit met actie en de kijker weinig tijd geeft om bij te komen. Rondom hoofdrolspeelster Gina Carano ontvouwt zich een web van intriges waarbinnen iedereen het op haar gemunt lijkt te hebben.
Met
Haywire heeft Soderbergh de beschikking over een sterrencast die er niet om liegt: Ewan McGregor, Channing Tatum, Michael Douglas, Antonio Banderas en Michael Fassbender maken allen hun opwachting. Naast deze topbezetting heeft Soderbergh wederom een bijzondere hoofdrolspeelster weten te strikken. Nadat hij in 2009 in zijn film
The Girlfriend Experience pornoactrice Sasha Grey castte, kiest hij nu voor martial-artsster Gina Carano.
Carano speelt undercoveragente Mallory Kane die normaliter aan de goede kant van de wet staat en veel respect geniet. Tijdens een opdracht krijgt zij echter de indruk dat de orders die zij van bovenaf krijgt de verkeerde mensen in de kaart spelen. Haar vermoedens worden bevestigd wanneer een persoon die erg dicht bij haar staat haar probeert om te brengen. Ze ontsnapt ternauwernood maar vanaf dat moment weet ze zich constant achtervolgd en bedreigd. Haar pogingen om haar achtervolgers af te schudden brengen haar naar alle uithoeken van de wereld en geven aanleiding tot een aantal spectaculaire actiescènes waarin Carano’s martial-artstalenten volledig benut worden. De actiescènes zijn een lust voor het oog en soms spijkerhard. In de beginscène wordt de kijker vanuit het niets in een weergaloze knokpartij gegooid en dit is een goede graadmeter voor de rest van de film.
Carano is als een vis in het water in de actiescènes, maar ook op acteergebied hoeft ze niet onder te doen voor haar medeacteurs. Sterker nog: ze is de enige van de cast die een enigszins gedenkwaardige prestatie neerzet. Dit is niet zozeer te wijten aan de acteurs zelf, de boosdoener is het plot dat hen vrijwel geen ruimte biedt om de karakters vorm te geven. De personages hebben niets karakteristieks, blijven eendimensionaal en weten weinig empathie op te wekken. Waar Soderberg in een film als
Ocean’s Eleven terug kon vallen op gimmicks om zijn personages interessanter te maken is daar geen mogelijkheid toe in een film in het thrillergenre. Gevolg is dat de steracteurs niets extra’s toevoegen. Hun rollen hadden door om het even wie vertolkt kunnen worden.
Wat dan overblijft, is een film die volledig draait op suspense en gelikte actiescènes. Op zich is dat geen ramp, maar met deze cast had Soderbergh andere prioriteiten moeten stellen. Er zullen veel mensen naar
Haywire gaan vanwege de grote namen op het affiche en zij zullen teleurgesteld zijn door de vlakke rollen waar de sterren het mee moeten doen.
Haywire is zeker geen slechte film, maar de verwachtingen worden niet ingelost. Het is een leuke rit maar meer dan dat wordt het ook nooit.
bron:film totaal.nl
In deze film uit 2008 wordt een mooi verhaal verteld over de liefde die verborgen zit in de duistere hoeken van getraumatiseerde zielen. Het rassen probleem van het Amerika uit 1964 speelt een rol, de liefde tussen man en vrouw, maar zeer zeker ook tussen de sterke vrouwen uit deze film. Prachtig verhaal, maar leg een zakdoekje klaar als je hem gaat zien...
